توی یه فیلمی که اخیرا تو اینترنت پخش شده چندتا سرباز با لباس نظامی یه نفر رو زنده زنده دفن می‌کنن و اون بنده خدا هم فریاد می‌زنه لااله الا الله و سرباز‌ها بهش می‌گن باید بگی لا اله الا بشار اسد. و سربازان جان بر کف بشار اسد یکی از انقلابیون رو زنده به گور می‌کنن. به درستی یا نادرستی این فیلم کاری ندارم اما همه می‌دونیم که از این دست جنایات خیلی جا‌ها بوده و هست اما تصور کن آدم بتونه یه لحظه خودش رو جای اون کسی بذاره که زنده زنده دفن می‌شه، مزه خاک توی دهن آدم که نفس کشیدن رو دشوار می‌کنه و اینقدر این خاک زیاد می‌شه که راه نفسش رو بند می‌اره، بعد حدود سه تا پنج دقیقه طول می‌کشه انسان جون بده، چشاش جایی رو نمی‌بینه چون خاک چشاش رو پر کرده، فریاد نمی‌تونه بزنه چون دهنش پر شده از خاک سرد، دست و پا هم نمی‌تونه بزنه چون تمام بدنش زیر خاک مدفونه. یعنی اون لحظه آدم به چی فکر می‌کنه؟ شاید دلش به حال این سرباز‌ها می‌سوزه و شاید هم توی راهی که انتخاب کرده شک بکنه و شاید تو اون لحظات اصلا خاک بهش امون فکر کردن رو نداده. وقتی این انسان رو جای درخت تو زمین می‌کارنش فکر نمی‌کنن که بالاخره یه روزی تمام این درخت‌ها قد می‌کشن؟ 

همه انسانها رو خودت تنهایی خلق کردی؟ اگه همه رو خودت خلق کردی پس چرا اینقدر دشمن داری خدا ... دوستاتم که ماییم، یه مُشت عاجزِ علیلِ ناقص عقل، که در حقّشون دشمنی کردی.

پ ن: جمله آخر از فیلم سوته دلان هست.